این فیلم با دنبال کردن بیش از دو دوجین افراد مختلف در فضای تقریباً بدون کلامِ یک شب تاریک در شهر بروکسل، پذیرش و طرد شدن در قلمرو روابط عاشقانه را بررسی می‌کند.

آکرمن از مادرش ناتالیا، زنی مسن با اصالت لهستانی، در آپارتمانش در بروکسل فیلم می‌گیرد. به مدت دو ساعت، ما آن‌ها را در حال غذا خوردن، گپ زدن و مرور خاطرات تماشا می‌کنیم که گاهی سیلواین، خواهر شانتال نیز با آن‌ها همراه می‌شود. همچنین، برای نشان دادن اینکه دنیا چقدر کوچک شده است، شانتال در زمان‌های دیگر سال از طریق اسکایپ از سرزمین‌هایی بسیار دورتر از بلژیک مانند اوکلاهما یا نیویورک با مادرش در تماس است.

شانتال آکرمن با زنان مسن یهودی در پاریس که همگی از بازماندگان هولوکاست هستند ملاقات می‌کند و به داستان‌های خانوادگی آن‌ها گوش می‌دهد. در فواصل بین مصاحبه‌ها، ناتالیا، مادر آکرمن، از خانواده خودش می‌گوید. این اثر برای یک مینی‌سریال فرانسوی درباره مادربزرگ‌ها ساخته شده است.